Pusha T vs reszta świata – recenzja „Daytona”

Powoli zaczynam się przekonywać, że rok 2018 to dobitnie rok hip-hopowy. Duża w tym zasługa Kanye Westa, który wydał już w tym roku swój kolejny album „Ye” (recenzji spodziewajcie się niebawem), wraz z Kid Cudim opublikował album jako Kids See Ghosts oraz pozostawił duży swój ślad na najnowszym wydawnictwie od Pusha T, gdzie wcielił się w rolę producenta i dorzucił kilka swoim wersów do utworu „What Would Meek Do?„.

Daytona” to zaledwie trochę ponad 20 minutowy materiał składający się z siedmiu utworów. Jednak nie chodzi o ilość, a o jakość. A ta jest wyborna. Pusha T z Kanye Westem serwują nam zestaw siedmiu KONKRETNYCH utworów, bez żadnego lania wody i przeciągania. Sama esencja, czysty alkohol bez zbędnej reszty. Nie ma tutaj ani jednej zbędnej sekundy. Cieszy mnie to, gdyż wspomniany duet szanuje mój czas, w przeciwieństwie do Drake’a (któremu notabene oberwało się od Pusha T), który ze swoimi płytami nie schodzi poniżej 20 utworów trwających ponad godzinę!

Całość zaczyna przyjemne dla ucha „If You Know You Know”, które idealnie wprowadza w ten krążek. Sporo wpływów Pana Westa odnajdziemy w kolejnym „The Games We Play„, gdzie możemy doszukiwać się powiązań z tegorocznym „Ye„. Następny w zestawie „Hard Piano” zachwyca popowym refrenem i udanym gościnnym występem Ricka Rossa. Soulowo rozpoczyna się „Come Back Baby” by szybko przejść do konkretnego, twardego hip-hopu, gdzie popis daje Pusha T swoimi ostrymi i ciętymi zwrotami. „Santeria” zachwyca głównie świetnie dobranym podkładem z zapadającym w pamięci gitarowym riffem. Całość kończy tajemnicze i mgliste „Infrared„.

Dlaczego warto przesłuchać „Daytona„? Przede wszystkim dla świetnych zwrotek pisanych przez Pusha T. Raper nie tylko rozprawia się tutaj ze swoimi rap rywalami ( boroczek Drake), ale bierze na swój cel tematy polityczne i religijne. Dzieje się, a nie zapominajmy, że płyta trwa trochę ponad długość odcinka Świata Według Bundych. Druga sprawa to świetne beaty wyprodukowane przez Kanye Westa, który pomimo tego, że jest mocno irytującym kolesiem to ucho i rękę do tworzenia chwytliwych beatów MA! Co więcej? „Daytona” to konkret płyta, która ma także swój niepowtarzalny klimat. Nie jest to może rzecz wybitna, która zapisze się w historii muzyki, ale z pewnością jeden z lepszych hip-hopowych materiałów wydanych do tej pory. Słuchać, nie gadać! Ocena: 9/10.

Reklamy

Tauron Nowa Muzyka Katowice 2018 – relacja

Po raz kolejny miałem okazję gościć na jednym z najlepszych festiwali muzycznych w Polsce. Mowa oczywiście o starym, dobrym Tauronie, który jak zwykle miał wiele do zaoferowania mojemu wymagającemu gustowi muzycznemu. Można było potańczyć, potuptać nogą, dać się zahipnotyzować, odlecieć w kosmos, popaść w trans czy też zwyczajnie się odprężyć. Jednym słowem dobra zabawa, a kto nie był, niech żałuje!

Dzień Pierwszy

Mój udział w katowickim festiwalu rozpoczął się od piątkowego koncertu Jordana Rakei’ego. 25-letni muzyk z Nowej Zelandii dał na Scenie Miasta Muzyki bardzo przyjemny i lekki pokaz swoich muzycznych umiejętności. Nie od dziś wiadomo, że wszelkie mieszanki soulu, funku z indie popem łykam od razu. Takie utwory jak „Selfish„, „Wildfire”, „Alright” czy też „Nerve” po prostu ujęły katowicką publikę, w tym mnie. Nowozelandczyk potrafił zaciekawić, dzięki czemu jego koncertu bardzo szybko mi upłynął. Żałowałem tylko, że nie skusił się na odegranie coveru „Lost„. Spod głównej sceny festiwalu przeniosłem się na scenę w amfiteatrze NOSPR, gdzie pod gołą chmurką zaprezentować się mieli chłopaki z Bitaminy. Chłopaki słynną z energicznych koncertów, tym razem nie było inaczej. Publiczność chętnie podrywała się do tańca, aczkolwiek trzeba przyznać, że był to występ nieco nierówny. Muzycznie dali jednak radę i faktycznie są bardziej POP niż Hip-Hop, i dobrze.

Ponownie powróciłem pod scenę Miasta Muzyki, gdzie wystąpić miał jeden z headlinerów całego festiwalu – Fever Ray. Karin Dreijer wyszła na scenę w asyście dwóch wokalistek przebranych w dość oryginalne stroje osiłków. Występ założycielki legendarnego już The Knife , jak można było się spodziewać mieszał taneczną elektronikę z mrocznym klimatem. Było tajemniczo i mistycznie, aczkolwiek spodziewałem się większego efektu WOW po występie Szwedki, która momentami przynudzała. Na szczęście zupełnie odmiennych spostrzeżeń dostarczył mi występ Mura Masy. Młody Brytyjczyk z Guernsey ma już na koncie wspólne utwory z takimi artystami jak A$AP Rocky, Charli XCX czy też Damonem Albarnem, a przez wielu został już okrzyknięty muzycznym odkryciem roku 2017. 22-letni Producent wystąpił w asyście czarnoskórej wokalistki, która jednocześnie śpiewała, rapowała i tańczyła. I co najważniejsze dała radę, a wręcz skradła show Alexowi Crossanowi. Katowicka publiczność miała okazję usłyszeć wszystkie przeboje Mura Masy, a więc nie zabrakło takich utworów jak „Love$ick„, „1 Night” czy też „What If I Go?„. To był dla mnie zdecydowanie najlepszy koncert tego dnia.

Kilka minut po północy znajdowałem się już pod sceną Red Bulla, gdzie występował Toulose Low Trax. Niemiecki muzyk potrafił zahipnotyzować publiczność i zmusić ją do dzikich harców. Mnie jednak nie uwiódł. Dzień zakończyłem występem Nosowskiej, która jak się spodziewałem grała głównie utwory z nowej płyty. Jej nowa lokowato elektroniczna twarz jest jak najbardziej OK, jednak chyba wolę bardziej tą artystkę w gronie muzyków z Hey. Elektroniczny-Punk przestał mnie rajcować dekadę temu na „Afterparty” Cool Kids of Death, jednak Nosowską i tak szanuję.

Dzień Drugi

Drugi i zarazem ostatni dzień z moim udziałem na Festiwalu rozpoczął się ponownie pod sceną Miasta Muzyki. Swój występ dawała tam japońska formacja Soil & „Pimp” Sessions. Po raz pierwszy w życiu bałem się o scenę na której grają muzycy. Japończycy dali taki popis, że myślałem, że lada moment wystrzeli ona w kosmos, dosłownie! Świetne, energiczne utwory mieszające muzykę klasyczną, jazzową i techno idealnie komponowały się ze luzackim stylem Japończyków. Lider Tabu Zombie wyglądał i zachowywał niczym gangsta raper, perkusista dał chyba ze 10-minutową solówkę na garach a reszta ekipy nie odstawała w ekstrawagancji na krok! Kapitalny koncerty. Następnie udałem się pod Red Bull Stage by zobaczyć JANKĘ. Muzyków na scenie nie widziałem, ale to co usłyszałem z głośników spodobało mi się! Świetny retro styl.

W chwili gdy Urugwaj ogrywał Portugalię na Mistrzostwach Świata w Rosji na scenie Miasta Muzyki występował Zespół Senor Coconut. Zespół postawił na covery znanych piosenek nagranych w kubańskim stylu. Pomysł fajny i ciekawy, bo takie utwory jak „Around The World„, „Sweet Dreams” czy też „The Robots” dawały radę w nowej aranżacji. Jest tylko jedne ALE, to tylko covery. I w dodatku nie wszystkie były udane. Nie jestem pewien też czy główna scena to odpowiednie miejsce na tego typu ciekawostki. Ponownie wróciłem pod Scenę Red Bull by przekonać się czy Essaie Pas brzmią na żywo równie dobrze co na płycie. Kanadyjczycy dali radę. Jednak nie zostałem do końca, gdyż zależało mi na odnalezieniu Secret Stage, gdzie wystąpić miał Rasmentalism. Do występu na żywo tej grupy przymierzałem się od dawna, dlatego cieszy mnie, że miałem okazję zobaczyć ich na Tauronie. Na żywo hip-hopowy skład brzmi tak samo rewelacyjnie jak na płytach, a może nawet i lepiej? To był jedyny koncert tego festiwalu, gdzie repertuar znałem na wylot, dlatego też z wielką przyjemnością wyłapywałem te świetne linijki z takich utworów jak: „Jeszcze Jeden Kieliszek„, „Fast Food” czy też „Moment„. Raperzy skupili się na repertuarze z dwóch ostatnich płyt: „Tango” oraz „1985„, trochę szkoda bo liczyłem na jakieś utwory z „Za Młodzi na Heroda„.

O godzinie 24 na scenie More Music Hall odbył się najbardziej hipnotyzujący i psychodeliczny koncert jaki widziałem podczas tegorocznej edycji Taurona. Wolgang Voigt grający jako projekt GAS w totalnym mroku prezentował ambient w swoim wykonaniu. Szczerze powiedziawszy to ciężko mi jakoś racjonalnie opisać czy też ocenić ten występ. To nawet nie był koncert, tylko jakieś narkotyczne przeżycie. Podobne odczucie miałem po seansie filmu „Enter The Void„, z tym, że te koncertowe było bardziej intensywne za sprawą wspaniałych wizualizacji i mrocznej muzyki. Festiwal zakończyłem na koncercie Son Luxu. Amerykanów widziałem już wcześniej podczas OFF Festiwalu. Wtedy nie przypadli mi do gustu, jednak po bliższym zapoznaniu się z ich twórczością, odkryłem w nich coś co sprawiło, że wyczekiwałem tego koncertu. Z ogromną przyjemnością odsłuchiwałem kapitalnych „Easy„, „Alternate World” czy też najbardziej znane „Lost To It Trying„. Grupa potrafiła zaangażować publikę podczas odgrywania „Dream State” i dać kapitalny, ponad godzinny występ. To było idealne zwieńczenie mojej przygody z Tauron Nowa Muzyka Katowice, już nie mogę się doczekać przyszłej edycji!

Beach House nauczyli się nie nudzić – recenzja „7”

Liczba siedem ma wiele określeń. Zarówno pozytywnych i negatywnych. Niektórym przynosi szczęście, wiele religii uważa ją za  liczbę spełnienia i dopełnienia a tacy piłkarze jak Szewczenko, Cristiano Ronaldo, Raul Gonzales, Franck Ribery czy też David Villa grali bądź grają z siódemką na plecach. Wiele się mówi też o magicznym siódmym roku w związku, który uważa się za kryzysowy i nie do przejścia dla niektórych małżeństw. Nową symbolikę tej liczbie nadała amerykańska grupa dream popowa Beach House, gdyż okazuje się, że przy siódmej płycie długogrającej można w końcu nagrać coś nie usypiającego słuchacza.

Ok, może trochę przesadzam. Przecież Beach House po prostu gra mało energiczny gatunek muzyki. Dream Pop – sama nazwa już wskazuje, że to coś sennego i lekkiego. Poza tym jak można się czepiać, kiedy to ich płyty zawsze dostawały wysokie oceny. Duet z Baltimore jest oczkiem w głowie recenzentów z Pitchforka, co odbijało się ocenami w pozostałych serwisach. Nie ukrywam, również i u mnie. Jednak będąc szczerym to pomimo tego, że sam przyznawałem dość dobre oceny płytom spod ręki Beach House to nigdy nie wracałem do tych albumów. Z jednej prostej przyczyny – piekielnie mnie nudziły. Wokal Victorii Legrand, momentami brzmiący na męski częściej odrzucał niż przyciągał, kompozycje zlewały się w jedną całość a senny klimat płyt sprawiał, że chciało mi się spać. Czy z perspektywy czasu zmieniłbym oceny? Pewnie nie, a jak już to nieznacznie. Także z jednej przyczyny, Beach House konsekwentnie nagrywa ambitne rzeczy.

Jednak dopiero przy siódmym albumie potrafili u mnie wywołać ten efekt WOW. Po pierwszym odsłuchu myślałem, że słucham jakiejś zapomnianej płyty Slowdive, która została nagrana we spółce z Kevinem Shieldsem. Już od pierwszych sekund album wbija w fotel za sprawą głębokich gitar w „Dark Spring„. Wyśmienicie rozwija się z sekundy na sekundę utwór „Dive„, gdzie pod koniec otrzymujemy ścianę brzmień gitarowych jak u Swans. Ręka w górę komu motyw przewodni w „Lemon Glow” przywołuje na myśl psychodeliczne zapędy Tame Impala? To nie koniec skojarzeń, gdyż  „Black Car” przypomina mi These New Puritans z okresu „Field of Reeds” a elektroniczne brzmienie „Woo” może budzić skojarzenia z The Chromatics. Jednym słowem nowa płyta Beach House to majstersztyk. Zarówno pod względem brzmienia całości jak i poszczególnych kompozycji.

Trochę szkoda, że musieliśmy aż tyle czekać by Amerykanie wskoczyli na właściwe tory. Z drugiej jednak strony to ich zaskoczenie nie było aż takie oczywiste i dobrze, że nagrali najnowszy longplay w takim kształcie . Sprawdźcie siódemkę, na prawdę warto. Jeżeli chcecie poczuć wyśmienite brzmienie gitar, wyłapywać te wszystkie skojarzenia z najlepszymi przedstawicielami shoegaze, indie rocka i post punku oraz posłuchać po prostu dobrej, ambitnej muzyki to trafiliście idealnie. Ocena: 9/10.

Tauron Nowa Muzyka Katowice 2018 – Zapowiedź

Tym razem nieco wcześniej niż zwykle, bo już w ostatni weekend czerwca startuje kolejna edycja Tauron Nowa Muzyka Katowice. 13 już odsłona katowickiego festiwalu będzie miała miejsce tradycyjnie w Strefie Kultury i potrwa cztery dni (28.06-1.07).

Kto Zagra?

Line-up imprezy jak co roku jest urozmaicony tak, że każdy znajdzie coś dla siebie. Usłyszymy przede wszystkim sporo dobrej muzyki elektronicznej z której słynie Tauron Nowa Muzyka Katowice. Poza tym nie zabraknie brzmień hip-hopowych, indie rockowych, r’n’b, post-punkowych, popowych czy też jazzowych. Najgłośniejsze nazwy, który wystąpią na festiwalu to Fever Ray, Baasch, Arca, Sampha, Nosowska oraz Son Lux. Jednak warto skusić się na imprezę ze względu na kanadyjski projekt elektroniczny z Montrealu Essaie Pas, który tworzy mocno klimatyczną muzykę. Moim osobistym faworytem całego festiwalu jest Mura Masa. 21-letni Alex Crosnan ukrywający się pod tym pseudonimem przebojem podbija internety. Miliony wyświetleń na YouTube i czołówki list Spotify mówią same za siebie. Na zachętę dodam fakt, że nagrał kawałek z A$AP Rockym a jego główną inspiracją jest James Blake. Wiele powinno się dziać na występach takich artystów jak: 47soul, Errorsmith czy też Nightmares On Wax. Jak co roku można też liczyć na bardzo mocną polską reprezentację. Oprócz Katarzyny Nosowskiej wystąpią m.in. Syny, Bitamina, Kurws, The Dumplings, Bokka, Czarny Latawiec oraz Nagrobki.

Gdzie i za ile?

Festiwal ponownie będzie miał miejsce w katowickiej Strefie Kultury. Bilety wciąż są do nabycie! Obecny koszt karnetu 2-dniowego to 299 zł. Karnet 3-dniowy kosztuje 339 zł a 4-dniowy 389 zł. Istnieje możliwość kupienia biletu jednodniowego w cenie 169 zł. Pole namiotowe natomiast to dodatkowa opłata rzędu 50 zł.

Więcej informacji

http://festiwalnowamuzyka.pl/

https://www.facebook.com/NowaMuzyka/

W Tranquilty Base Hotel & Casino wieje nudą – recenzja nowej płyty Arctic Monkeys

Arctic, the Monkeys po pięcioletniej przerwie powróciło z nowym materiałem. Niestety dla wszystkich fanów grupy i słuchaczy spragnionych dobrej muzyki mam złe wieści. Nie ma tutaj muzycznego sequelu na miarę „Obcy: Decydujące Starcie” czy też kolejnej części „Ojca Chrzestnego„. Dostajemy raczej nudną kontynuację nieźle zapowiadającego się filmu. Zacznijmy jednak od początku. W latach 2005-2007 Brytyjczycy byli jedną z najlepszych i najgłośniejszych kapeli tak zwanej New Rock Revolution. Wydane w tym czasie „Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not” czy też „Favourite Worst Nightmare” to już klasyki indie rocka. Jednak kiedy rewolucja się skończyła i opadł kurz należało znaleźć dla siebie nowe miejsce. Te Arctic Monkeys znalazło przy boku Josha Homme’a nagrywając kawałki w starym, dobrym stylu przypominające dokonania Black Sabbath. Przykładów szukajcie na rewelacyjnym „AM” z 2013 roku. Problem pojawił się dopiero w postaci omawianego „Tranquilty Base Hotel & Casino„.

Nie powiem, wieść o nowej płycie arktycznych małp mocno mnie ucieszyła. Jednak po pierwszych odsłuchach mój entuzjazm upadł. Nie jest to płyta co prawda zła, i być może faktycznie wystarczy ją puścić o drugiej w nocy w fotelu przy lampce dobrej brandy z piwniczki. Tylko co zrobić jeżeli ktoś nie ma brandy w piwnicy? Ba, nawet nie ma fotela (nie mówiąc o piwnicy z trunkami) a o drugiej w nocy śpi, bo ma na rano do roboty? Tutaj się pojawia problem. Podobał mi się ten amerykański, ciepły, mocny powiew w ich muzyce. Tutaj go dostaję w jakimś minimalnym stopniu, np. w chyba najlepszym „Star Treatment„. Przez resztę albumu wieje nudą i jest tak samo bezbarwnie  jak nowe zdjęcia promocyjne grupy w śmiesznych golfach.

Sam Alex Turner, który zawsze był jednym z najmocniejszych punktów grupy tutaj zawodzi na całego. Teksty są mało porywające, a sam wokalista przez większą część płyty śmiesznie pojękuje i wyje niczym wilk do księżyca. Gitary ustępują miejsca dźwiękom klawiszowym, co niestety nie pomaga. Nie chcę dalej czepiać się szczegółów, bo nie w tym sens. Główny i najpoważniejszy zarzut to nijakość tej płyty. Spodziewałem się jakiegoś fajnego, gitarowego koncept albumu a dostałem nie udaną próbę bycia The Beatles. Nie ma niczego gorszego w muzyce jak nudy.

Owszem, jeżeli ktoś będzie chciał bronić ten album to znajdzie odpowiednie argumenty. W końcu pod względem technicznym „Tranquilty Base Hotel & Casino” to wciąż rzecz nieosiągalna dla większości grup. Płytę słucha się całkiem dobrze, i pomijając fakt, że nie przynosi nam wielu wrażeń to nie jest ona stratą czasu. Rzecz w tym, że od  Arctic Monkeys można i powinno się wymagać więcej, a tutaj nie udało im się sprostać moim oczekiwaniom. Szkoda. Ocena: 6/10.

10 koncertów OFF Festivalu 2018, których nie można przegapić

Tradycyjnie już w pierwszy weekend sierpnia w Katowicach odbędzie się kolejna edycja OFF Festiwalu. Co prawda pełen line-up imprezy nie jest jeszcze domknięty w stu procentach, jednak by ubiec konkurencje postanowiłem stworzyć listę 10 koncertów z kategorii „must see”. Dotychczasowy zestaw artystów sprawił, że wyselekcjonowanie dziesiątki nie było zadaniem łatwym. Kolejność alfabetyczna.

…And You Will Know Us By the Trail Of Dead gra „Source Tags & Codes„. Koncert Trail of Dead w Polsce marzył mi się już od dawna, a koncert w którym Teksańczycy mają odegrać w pełni ich najlepszy album to już w ogóle marzenie ściętej głowy. Nic bardziej mylnego. Grupa wpada do Katowic by zagrać kawałki właśnie z „Source Tags & Codes„. Jeżeli ktoś nie słyszał tej płyty to powinien jak najszybciej tą zaległość nadrobić. Album ten wygrał w wielu prestiżowych rankingach miano najlepszego LP roku 2002. Jeżeli lubicie alternatywny rock, w którym jest sporo ostrego naparzania to szykujcie się na pogo przez wielkie „P” pod offową sceną.

Ariel Pink. To jeden z tych artystów, których zawsze warto zobaczyć na żywo. Nawet jeśli był już wcześniej na Off Festiwalu a jego ostatni krążek miał premierę rok temu to warto zobaczyć tego skurczybyka na scenie. Na pewno możecie spodziewać się czegoś ekscentrycznego i niespodziewanego. To raz, a po drugie nikt wam nie zapewni tyle ciepłego kalifornijskiego lo-fi, co ten szaleniec o różowych włosach.

Clap Your Hands Says Yeah. Co prawda muzyczny projekt Aleca Ounswortha swoje najlepsze lata ma za sobą. Jeżeli jednak chcecie sobie przypomnieć co nieco z czasów tak zwanej New Rock Revolution i posłuchać kawałków z płyty „Some Loud Thunder” oraz debiutu Clap Your Hands Says Yeah, i przy okazji usłyszeć co nowego u amerykanów to warto zajrzeć na ten koncert.

Grizzly Bear. Być na Offie i nie widzieć Grizzly Bear, to jak być w Rzymie i nie widzieć papieża. Każda z pięciu płyt w ich dyskografii to absolutna perełka indie rocka, dlatego na pewno nie zabraknie materiału by zagrać kompletne widowisko. Nie wyobrażam sobie by miało zabraknąć takich utworów jak „Knife„, „Two Weeks” czy też „Yet Again„. Poza tym na ich najnowszym krążku „Painted Ruins” też nie brakuje piosenek, które chciałbym usłyszeć na żywo.

Jon Hopkins. Wydane w tym roku przez Hopkinsa „Singularity” zbiera skrajne oceny. Ja mam jednak nadzieję, że materiał ten znacznie lepiej zabrzmi na żywo niż na albumie studyjnym.  Zresztą przy tego typie muzyki nie wyobrażam sobie innego scenariusza. Jon Hopkinsa potrafi porwać publiczność. Wierzcie lub nie, ale niezależnie od miejsca i pory dnia ludzie zgromadzeni pod sceną na pewno nie będą stać w miejscu!

Legendarny Afrojax. Afrojax czy to wraz z Afro Kolektywem czy też solo, to wciąż świetny raper z kapitalnymi, inteligentnymi tekstami. Zarówno nagrane w 2016 roku „Nagrałem to, bo nie miałem kasy” jak i „Przecież ostrzegałem” to stojące na równym, dobrym poziomie krążki. Dla offowego słuchacza będzie tu na pewno sporo momentów by się ironicznie uśmiechnąć i pokiwać głową.

Kult gra „Spokojnie„. Gdyby ktoś 10 lat temu (albo nawet parę miesięcy temu) powiedział, że będę wyczekiwał koncertu Kultu na OFF Festiwalu to bym mu odpowiedział, że oszalał. Nie ma szans. Kult na Offie? Przecież czasy, kiedy na tym festiwalu pogrywały zespoły typu Lao Che czy też Armii już dawno minęły. To nie juwenalia, tylko poważny muzyczny festiwal. A jednak, OFF Festiwal po raz kolejny kreuje trendy i pełni funkcje edukacyjną. Kult przyjedzie do Katowic odegrać swoje opus magnum, czyli album „Spokojnie„. Ich trzecia w dyskografii płyta to klasyka polskiego punka, który miesza się z elementami post punku i rocka alternatywnego. Perełka polskiej muzyki gitarowej końca lat 80. Przypomnienie młodszym pokoleniom tego albumu to zdecydowanie bardzo dobry pomysł, dlatego trzeba to zobaczyć!

Le Mystery Des Voix Bulgares – czyli po prostu tajemnicze bułgarskie pieśni. OFF Festiwal co roku raczy nas kulturalną mieszanką w swoim line-upie. Po brzmieniach afrykańskich czy też tych z bliskiego wschodu pora tym razem na nieco bułgarskiej egzotyki. Kobiecy chór z Bułgarii zaserwuje nam muzyką ludową ze swojego kraju, co może być ciekawym doświadczeniem. Szwajcarski producent Marcel Cellier zafascynował się tymi paniami, nie widzę przeszkód by i katowicka publika nie była pod wrażeniem.

M.I.A. Mathangi „Maya” Arulpragasam znana szerzej jako „M.I.A.” największą popularność zyskała dzięki singlowi „Paper Plans„. Jednak bez obaw, artystka mająca korzenie z Sri Lanki ma znacznie więcej dobrych rzeczy w dyskografii. Zarówno jej ostatni longplay „AIM” jak i wydane w 2013 eksperymentalne „Matangi” to kawał dobrego r’n’b w którym znajdziemy zarówno sporo elektroniki, muzyki orientalnej jak i klasycznego popu. Jest to jeden z tych headlinerów, który na pewno nie zawiedzie żadnego słuchacza spragnionego dobrej muzyki.

Zola Jesus. Koncerty Nicole Hummel to wydarzenia z kręgu tych mistycznych i podniosłych. Wspaniały głos artystki na pewno będzie mocno rozlegać się po Dolinie Trzech Stawów.Natomiast materiał z zeszłorocznego „Okovi” to zestaw mocno osobistych piosenek nagranych w samotności, gdzieś w leśnej chatce. Nie szykujcie się na koncert, szykujcie się na przeżycia.

Gorzka pigułka TACONAFIDE – recenzja Soma 0,5 mg

Ok, wziąłem na warsztat TACONAFIDE. W końcu co druga playlista z największymi hiciorami na Spotify ma kawałki tego duetu, w sklepach muzycznych „Soma” zajmuje zaszczytne miejsce na sprzedażowych półkach a w necie pełno recenzji i memów na ich temat. Gorąca sprawa. Więc o co chodzi z tą całą wrzawą na temat „Soma 0,5 mg„?

Dla niewtajemniczonych (Są tacy?) TACONAFIDE to duet dwóch głośnych hip-hopowych nazwisk znad Wisły: Taco Hemingway’a i Quebonafide. Pierwszy błysnął jakiś czas temu świetnymi obserwacjami na krążku „Umowa na Dzieło” i od tamtego czasu pojawia się wszędzie. Drugi natomiast może pochwalić się kolaboracją z innymi artystami i wysokimi słupkami sprzedaży swoich płyt. Podobno byli skazani na siebie i sukces przy okazji, ale czy tak było rzeczywiście. Nie wiem, nie obserwowałem ich drogi.

Jednak oceniając na zimno ich wspólny krążek to muszę przyznać, że ma swoje momenty. Co prawda po przesłuchaniu singla promującego „Tamagotchi„, który swoją drogą jest kapitalny, spodziewałem się czegoś innego, lepszego. W końcu wspomniany singiel miał wszystko by przykuć moją uwagę. Świetny beat oparty na motywach wyjętych prosto z niemieckiej dyskoteki techno lat 90 oraz rewelacyjna wymiana zdań pomiędzy Taco i Quebe to idealna recepta na sukces. Jednak reszta utworów to nie zawsze miła do przełknięcia pigułka. A przecież nazwa, która nawiązuje do tabletki szczęścia z powieści „Nowy Wspaniały Świat” sugeruje, że powinno być przyjemnie.

Generalnie łatwiej mi wymienić kawałki, które poza wspomnianym „Tamagotchi” przypadły mi do gustu. Dobrze mi się słuchało „Metallica 808„, które ładnie sampluje „Fade To Black” oraz „The Unforgiven” legend ciężkiego rocka. Podoba mi się też podkład w „Ekodiesel” oraz dogryzki w „Kryptowalutach„. I to chyba by było na tyle. Reszta kawałków TACONAFIDE nie zapadła mi w pamięci. Jest zbyt przewidywalnie, momentami zbyt sztucznie a o oryginalności i świeżości możemy zapomnieć. TACO zapadł mi w pamięci jako świetny obserwator, tutaj jednak skupia się na opisywania życia odkąd zarabia na muzyce. Rapowanie o hajsie i o gorzkiej stronie życia związanej ze sławą? Gdybym był młodszy pewnie bym to łyknął. Tutaj po prostu to na mnie nie działa. Quebe natomiast ładnie brzmi wokalnie, ale treści też w tym nie za wiele. Widać, że mocno sili się na zachodnie trendy. I dobrze, w końcu Stany Zjednoczone dyktują reguły tej gry, jednak powinien odnaleźć w tym swój własny styl.

Zauważyłem, że TACONAFIDE próbuje się przylepić łatkę z napisem „Muzyka dla gimnazjalistów”. Nie żebym bronił ten hip-hopowy duet, ale po pierwsze ich target jest na wymarciu bo gimnazja wkrótce znikną. Po drugie znaczna większość fanów The Beatles w latach 60 to byli dzieciaki w wieku 14-17 lat. Więc bez napinki. Szanuje drogę jaką obrali. Doskonale uzupełnili polską scenę hip-hopową, która potrzebowała czegoś mainstreamowego nie będące wyjadaczem dorabiającym w TV (Peja, Vienio) czy też hip-hopolo w stylu 18L. Sama „Soma 0,5 Mg” to płyta przyzwoita, która ma dobre momenty. Jednak nie ma co się łudzić, nie zapisze się w historii jak chociażby „Art Brut” czy też „Światła Miast„. Ocena: 5/10.